Czym jest kategoria sprzedawcy wysokiego ryzyka?

Dostawcy płatności określają kategoryzację sprzedawców na podstawie czynników takich jak częstotliwość zdarzeń finansowych, nieprawidłowości w transakcjach, opinie klientów, kwestie prawne lub status zgodności z przepisami. Jest to klasyfikacja względna, a nie ogólna zgoda w całej branży płatności. Podczas gdy sieci kart mogą określać kategorie ryzyka integralności i programy monitorowania, agenci rozliczeniowi i procesorzy płatności decydują, czy i w jaki sposób weryfikować, wyceniać, monitorować lub ograniczać sprzedawcę, bazując na poziomie ekspozycji na ryzyko.

Dostawcy usług płatniczych i organy regulacyjne często dokładniej analizują niektóre branże. Podstawą tego są m.in. czynniki takie jak ich powiązanie z produktami lub działaniami, obowiązujące wymogi prawne, czy też występowanie sporów lub oszustw.

Sieci płatnicze traktują branżę hazardową inaczej, natomiast regulowana działalność finansowa wiąże się z odmiennymi wymogami w zakresie rejestracji i zgodności. Dostępność i marketing produktów CBD również w dużej mierze zależą od jurysdykcji; na przykład federalne przepisy w USA różnią się w zależności od rodzaju CBD lub przeznaczenia.

W ten sposób firmy z branży gier wideo różnią się od firm hazardowych, podczas gdy sprzedaż subskrypcji lub dóbr cyfrowych nie jest zazwyczaj uważana za wysokie ryzyko. Jednocześnie traktowanie przez dostawcę różni się w zależności od modelu biznesowego, stosowanych zasad i wyników biznesowych.

Oferta MCC jest, ogólnie rzecz biorąc, podstawową metodą identyfikacji charakteru działalności handlowej sprzedawcy. Gdy sprzedawca jest kategoryzowany jako wysokiego ryzyka, sieć kart płatniczych lub akceptant zazwyczaj umieszcza konto sprzedawcy w programach monitorowania, co może wiązać się z wyższymi rezerwami, zmienionymi limitami przetwarzania lub surowymi progami obciążeń zwrotnych (chargebacków). Chociaż sam MCC nie dyktuje wszystkich warunków underwritingowych, specyficzne MCC wysokiego ryzyka automatycznie wywołują wzmożoną kontrolę sieci i wymogi rejestracyjne. „Typ konta sprzedawcy” odnosi się do strukturalnej konfiguracji konta, takiej jak transakcje z fizycznym użyciem karty a transakcje bez fizycznego użycia karty, lub konta dedykowane a konta zagregowane (PayFac).

Czynniki te mogą zbiorowo wpływać na kategoryzację sprzedawcy jako wysokiego ryzyka, przy czym każdy element pełni określoną funkcję. Sieci kart płatniczych nie tylko ustalają podstawowe zasady i wytyczne dotyczące monitorowania oszustw/sporów; prowadzą także oficjalne programy identyfikujące relacje akceptantów oraz specyficzne kryteria oszustw lub sporów dotyczące sprzedawców. Ocena ryzyka sprzedawcy przez agenta rozliczeniowego jest obsługiwana przez dział zarządzania akwizycją; a procesor płatności, operator płatności, lub inny dostawca płatności zajmuje się własnym onboardingiem i monitoringiem, w zależności od swojej roli.
Przewodnik Mastercard’s Digital Merchant Onboarding to tylko mały przykład tego, pokazujący, że model biznesowy handlowca, weryfikacja historii handlowca, ocena ryzyka handlowego oraz ciągłe monitorowanie transakcji stanowią część onboardingu i zarządzania ryzykiem.

Ogólnie rzecz biorąc, dostawcy płatności mogą jednocześnie analizować kilka sygnałów:
· Informacje od dostawców płatności pokazują zakres sporów i obciążenia zwrotne; wzrost tych statystyk może być związany z ich działalnością, a w konkretnych sytuacjach – z ocenami sieci kart płatniczych.
· Rozbieżności w wskaźnikach oszustw może dostarczać informacji o ryzykach na poziomie sieci kart płatniczych oraz ryzykach underwritingowych dla dostawców płatności.
· Sprzedaż międzynarodowa wiąże się z czynnikami związanymi z oszustwami, zarządzania walutami, zgodnością z przepisami oraz procesami operacyjnymi.