Wat zijn Regionale Kaartnetwerken?

Een regionaal kaartnetwerk functioneert als een type betaalinfrastructuur dat zich bevindt binnen een bepaalde geografische zone of een enkel land. Toezicht wordt gehouden door lokale banken samen met nationale toezichthouders, in plaats van door een wereldwijd orgaan. In tegenstelling tot Visa en Mastercard, die transacties door de meeste landen leiden, richten regionale structuren hun activiteiten voornamelijk binnen hun eigen grenzen. Transactiekosten vertonen vaak verschillen tussen markten, en de netwerken volgen ook lokale regels.

Deze netwerken verwerken betalingen van bepaalde klantgroepen die wereldwijde systemen niet altijd bereiken. Op locaties met een grote ongebankierde bevolking, in combinatie met beleid dat binnenlandse systemen bevoordeelt of afzonderlijke nalevingsstandaarden hanteert, verschijnen regionale netwerken vaak als het standaard gebruikte kaarttype, en in bepaalde gevallen als het enige geaccepteerde.

Regionale kaartnetwerken verschijnen op alle continenten in een of andere vorm:

• UnionPay is gevestigd in China. Het systeem registreert de grootste aantallen kaartuitgiftes ter wereld. Het functioneert voor binnenlandse transacties in China, en acceptatie vindt steeds vaker plaats in markten buiten China. 
• RuPay werd geïntroduceerd door de National Payments Corporation of India (NPCI) om de afhankelijkheid van buitenlandse netwerken te verminderen. Het verwerkt nu een deel van het binnenlandse debetkaartvolume.
• JCB is ontstaan in Japan. De acceptatie ervan bevindt zich voornamelijk binnen het Azië-Pacific-gebied en verschijnt voornamelijk in zakelijke en reisbetaalsituaties.
• Interac opereert binnen Canada. Het systeem verwerkt debettransacties bij verkooppuntterminals en via online kanalen.
• Elo is actief in Brazilië. Verschillende binnenlandse banken zijn eigenaar, en het netwerk verwerkt zowel credit- als debetproducten.

Structuur en bereik vormen hier het kernonderscheid. Wereldwijde schema's functioneren als netwerkintermediairs, ondersteund door acceptatieovereenkomsten die vele landen bestrijken. Regionale netwerken zijn over het algemeen in handen van lokale banken of gekoppeld aan staatsbetrokkenheid, met activiteiten gecentreerd binnen één land.

Meestal maken dergelijke netwerken gebruik van lokaal beleid voor gegevenslocatie, wat ervoor zorgt dat transactiegegevens binnen de grenzen van de natiestaat blijven. Dit houdt verband met de nalevingskwesties waarmee bedrijven te maken krijgen die binnen de natiestaat opereren. Af en toe worden internationale verkopers geconfronteerd met de uitdaging om zich aan netwerken aan te passen.

Het transactieproces omvat een procedure die vergelijkbaar is met internationale procedures, maar het vindt lokaal plaats. 

1. Een autorisatie wordt door de kaarthouder op het verkooppunt geïnitieerd. 
2. Het wordt doorgestuurd door de handelaar processor naar de switch van het regionale netwerk. 
3. Het wordt verder gestuurd naar de Uitgevende bank. 
4. De bank stuurt het resultaat via dezelfde kanalen terug. 
5. De afwikkeling van de gelden vindt plaats via het regionale clearinghuis volgens een vooraf vastgesteld tijdschema binnen het land.

Omdat het volledige proces binnen nationale grenzen blijft, zijn de autorisatietijden voor binnenlandse transacties meestal sneller. Lokale transacties worden verwerkt volgens het bestaande schema, zelfs in gevallen waarin externe netwerken een verstoring in hun operaties ervaren.

Kosten zijn het belangrijkste verschil bij het vergelijken van regionale en wereldwijde netwerken:

Op plaatsen zoals India of Brazilië routeren SaaS-bedrijven die grote betalingsvolumes verwerken soms in aanmerking komende transacties via netwerken zoals RuPay of Elo. Deze stap leidt doorgaans tot een verlaging van de totale transactiekosten.