Wat is een SaaS-betaalschema?

Een betalingsregeling is een geheel van procedures voor het overboeken van geld tussen de bank van een klant en die van een verkoper. Het beschrijft hoe banken, betalingsverwerkers en verkopers de autorisatie en afwikkeling van betalingen, inclusief geschillen en gerelateerde kosten, dienen af te handelen.

In de context van SaaS is het betalingsschema het kader waarbinnen uw abonnementsfacturering werkt. Het is niet uw betalingsverwerker, gateway of bank; het omvat ze allemaal, en u kiest de regels die bepalen hoe transacties worden goedgekeurd en teruggedraaid, evenals hoe boetes worden opgelegd.

Hoewel vaak door elkaar gebruikt, verwijzen „schema,” „systeem,” en „netwerk” naar verschillende functies binnen de betalingsinfrastructuur:

Een schema schetst de operationele richtlijnen en regels voor transacties. Het netwerk dient om gegevens over te dragen volgens deze regels. In deze context verwijst een betalingssysteem naar de collectieve set van componenten en deelnemers die binnen dit raamwerk interacteren. Voor SaaS-bedrijven heeft het schema een merkbare invloed op de onderliggende kosten en de structuur van de betalingservaring van de klant.

Bij SaaS-bedrijven wordt het beheer van betalingsschema's niet direct aangepakt totdat hun directe invloed op bedrijfsprocessen, zoals verlengingen en de bijbehorende verwerkingskosten, wordt ondervonden.

Betaalstelsels zijn om drie belangrijke redenen van belang. Ten eerste bepalen ze de interchange- en assessmentkosten, die de brutomarges van elke transactie verlagen. Ten tweede stellen ze autorisatieprocedures vast die van invloed zijn op de verwerking van terugkerende factureringsgebeurtenissen, wat in feite bepaalt of een betaling slaagt of mislukt. Ten derde schetsen ze de chargeback-regels – het verliezen van een geschil binnen het raamwerk van een kaartstelsel kost zowel de inkomsten als een boete.

SaaS-abonnementsbedrijven vertrouwen op terugkerende factureringscycli, wat betekent dat elke terugkerende betaling onderworpen is aan vastgestelde richtlijnen voor transacties met opgeslagen legitimatiegegevens, herhaallogica en authenticatievereisten.

De meeste gevestigde betaalschema's kunnen worden beschreven aan de hand van vier primaire gebieden:

• Regels en bestuur. Dit omvat wie mag deelnemen, gerelateerde nalevingsverplichtingen zoals PCI-DSS, en de geschetste processen voor geschillenbeslechting die van toepassing zijn op alle betrokken partijen.
• Technologische standaarden. Standaarden omvatten de manier waarop informatie wordt uitgewisseld, zoals ISO 8583 voor kaartschema's en ISO 20022 voor nieuwere bancaire overdrachtssystemen, evenals het gebruik van authenticatie- en tokenisatietechnologieën.
• Kostenstructuren. Deze specificeren de interbankkosten voor uitgevende banken, evenals schema-beoordelingskosten die rechtstreeks aan Visa of Mastercard worden betaald, en extra toeslagen, die kunnen verschillen afhankelijk van de locatie, het type kaart of de categorie van de handelaar.
• Afwikkelingstijd. Dit specificeert de doorlooptijd voor het voltooien van geldoverboekingen. Zo worden ACH-transacties doorgaans binnen één tot twee werkdagen voltooid, werkt SEPA Credit Transfer op basis van de volgende werkdag, en is het PIX-systeem in Brazilië gestructureerd om overboekingen snel te verwerken.

Het evalueren van deze kenmerken kan helpen verduidelijken hoe verschillende betalingssystemen werken, verder dan alleen de basis transactiekosten.

Netwerkkosten zijn inbegrepen als onderdeel van de totale kosten voor SaaS-facturering. Elke standaard kaarttransactie combineert drie componenten: 

• interchange (het grootste deel, betaald aan de Uitgevende bank)
• netwerkbeoordelingskosten (betaald aan Visa of Mastercard, doorgaans tussen 0,10% en 0,15% van de transactiewaarde)
• aanvullende kosten van de betalingsverwerker.

In geval van grensoverschrijdende facturering kunnen bedrijven nog enkele administratieve stappen tegenkomen. Kaartschema's kunnen kosten omvatten die verband houden met valutaconversie en grensoverschrijdende toeslagen, doorgaans variërend van 0,40% tot 1,00% per transactie, telkens wanneer de kaartuitgever zich in een ander land bevindt dan de merchant-account. Voor SaaS-bedrijven die opereren met internationale klanten op een Abonnementsmodel, kunnen deze toeslagen zich opstapelen over alle maandelijkse verlengingen.

Een mogelijke aanpak om de totale schemakosten in dergelijke gevallen te verlagen, is het gebruik van betaalmethoden die veelvuldig worden gebruikt in lokale markten. Voorbeelden zoals SEPA Direct Debit in de Eurozone, ACH in de VS, BACS in het VK, en PIX in Brazilië resulteren allemaal in lagere tariefstructuren vergeleken met grensoverschrijdende kaarttransacties, en kunnen de autorisatiepercentages van transacties bij lokale klanten beïnvloeden.

Hier is een overzicht van het belangrijkste betaalschema:

Over het algemeen hebben kaartsystemen een grotere acceptatie wereldwijd dan bankoverschrijvingssystemen. Bankoverschrijvingssystemen worden echter vaak geassocieerd met lagere verwerkingskosten en minder fraude. Directe ACH-autorisatie voor betalingen vereist een ondertekend mandaat van de klant, en bankoverschrijvingssystemen bieden beperkte flexibiliteit bij het beheren van mislukte betalingen.