Wat is een Digitale Dienstenbelasting (DDB)?

Een Digitale Dienstenbelasting (DDB) is in wezen een heffing die door een land wordt opgelegd op de bruto omzet van belangrijke multinationale digitale ondernemingen voor specifieke digitale diensten die worden geleverd aan gebruikers in dat land. In tegenstelling tot traditionele vennootschapsbelastingen, die winstgebaseerd zijn, wordt DDB alleen toegepast op inkomsten uit online activiteiten en transacties gerelateerd aan de digitale economie.

• Tarieven: Tarieven variëren doorgaans van 1% tot 7,5%.
• Duur: Veel landen die digitale dienstenbelastingen invoeren, beschouwen deze als tijdelijke, overbruggingsmaatregelen totdat een bredere internationale overeenkomst over de belastingheffing van de digitale economie is bereikt.

Veel regeringen hebben digitale dienstenbelastingen ingevoerd als een beleidsreactie om vermeende onevenwichtigheden in het wereldwijde belastingstelsel voor de digitale economie aan te pakken. Waarnemingen met betrekking tot onderliggende factoren hebben betrekking op het vermogen van traditionele internationale belastingregels om specifieke uitdagingen aan te gaan:

• Een aspect van het bestaande systeem betrof het bepalen van de passende belastingheffing voor bedrijven die waarde genereren in een land zonder een fysieke aanwezigheid te vestigen.
• De operationele structuur van digitale bedrijven, inclusief dochterondernemingen in offshore rechtsgebieden met lage belasting, kan de verdeling van belastbare winsten over verschillende landen beïnvloeden.
• De toewijzing van heffingsrechten kan worden beïnvloed door de unilaterale aanpak van een land.

DST's zijn voornamelijk ontworpen om inkomsten te genereren uit specifieke digitale activiteiten die sterk afhankelijk zijn van gebruikersparticipatie en datamonetarisatie. Verschillen in vrijstellingen van digitale dienstenbelasting tussen landen worden beïnvloed door de mate van internationale consensus met betrekking tot een definitie voor digitaal belastbare activiteiten:

• Frankrijk: Richt zich op digitale interfaces en gerichte online reclame.
• Verenigd Koninkrijk: Richt zich op socialemediaplatforms en online marktplaatsen.
• Canada: Omvat een breed scala, waaronder online adverteren, digitale marktplaatsen, sociale media en de verkoop van data.
• Portugal: Het richt zich nauwer op het delen van video's en streaming van abonnements-tv.

DST's worden berekend als een percentage van de bruto-omzet van een bedrijf, afkomstig van specifieke digitale diensten geleverd binnen een bepaalde jurisdictie.

• Het Bronmodel: De belastinggrondslag is het land waar de digitale diensten worden gebruikt of van waaruit de gebruiker deelneemt.
• Kleine bedrijven: De structuur van DST's is van toepassing op grote multinationale bedrijven wier lokale en wereldwijde inkomsten gespecificeerde drempels overschrijden (bijv. €25 miljoen in Frankrijk of $20 miljoen in Canada).
• Handhavingswerk: Hoewel opgezet voor administratief gemak, kan het proces van het nauwkeurig lokaliseren van inkomstenbronnen en het vermijden van dubbele belastingheffing over verschillende jurisdicties de algehele eenvoud ervan beïnvloeden.

Voorstanders van Digitale Dienstenbelastingen noemen verschillende kernpunten, zowel vanuit zakelijk als politiek oogpunt:

• Belastingrechtvaardigheid: Het zorgt ervoor dat zeer winstgevende digitale giganten financieel bijdragen aan de lokale markten waar ze waarde genereren.
• Inkomstenwerving: Dit mechanisme stelt de overheid in staat om inkomsten te verwerven; de totstandbrenging van de noodzakelijke internationale afspraken kan echter geruime tijd in beslag nemen.
• Hervormingen: Een belangrijk aspect van de hervorming is politieke communicatie, de publieke mening over de financiële bijdragen van “Big Tech”-entiteiten, waarbij de mogelijkheid van nationale acties wordt benadrukt mochten multilaterale overeenkomsten onderontwikkeld blijven.

Hoewel potentiële voordelen worden erkend, omvatten de gevolgen van unilaterale belastingheffing op omzet onder meer:

• Het onderscheid tussen bruto-omzet en nettowinst in DST-berekeningen is relevant voor digitale bedrijven, vooral bij krappe winstmarges.
• Een inkomen kan in meerdere jurisdicties tegelijkertijd worden belast.
• Internationale bedrijven doorlopen uitgebreide administratieve en nalevingsprocessen, gezien de unieke regelgevende vereisten van elk land.
• Een belastingverhoging op uitgaven wordt doorgaans geassocieerd met herverdeling naar andere economische actoren. Waarnemingen met betrekking tot deze omstandigheid omvatten buitenlandse bedrijven die zich aanpassen aan gewijzigde financiële verplichtingen en lokale consumenten en kleine bedrijven die verschuivingen in prijsniveaus opmerken.
• De toepassing van deze heffingen, vergelijkbaar met situaties bij USMCA-geschillen met unilaterale componenten, wordt waargenomen in combinatie met internationale handelsbesprekingen en de introductie van specifieke tarieven.

Een groeiend aantal landen, met name in Europa en Noord-Amerika, heeft diverse kaders voorgesteld of geïmplementeerd, hetzij via brede DST's, nauwere digitale heffingen, of gespecialiseerde btw aanpassingen.

• Landen die belasting introduceren: De belangrijkste spelers zijn Frankrijk, Italië, het VK, Spanje, Turkije, Hongarije, Oostenrijk, Polen, Portugal, Zwitserland, Denemarken en Canada.
• De reactie van de wereld: Wereldwijd zijn de reacties op de unilaterale belastingen divers gebleken. De VS heeft consequent deelgenomen aan juridische procedures met betrekking tot DST's in verschillende rechtsgebieden. Het oordeelt dat DST's maatregelen vormen die specifiek relevant zijn voor Amerikaanse technologiebedrijven.

De toekomst en het bestaan van unilaterale DST's zijn intrinsiek verbonden met het voortdurende succes van wereldwijde, multilaterale besprekingen waarbij meer dan 140 landen betrokken zijn.

• The OECD/G20 Inclusive Framework: Het belangrijkste aspect waarin een alomvattende multilaterale oplossing wordt ontwikkeld.
• Pillar One: Het beoogt het recht om belasting te heffen te verschuiven naar de marktjurisdicties waar digitale diensten daadwerkelijk worden afgenomen.
• Pillar Two: Het stelt een wereldwijd minimum vennootschapsbelasting, wat geassocieerd wordt met veranderingen in druk door grondslagerosie voor lokale overheden.
• Het Intrekkingstraject: De ratificatie van een duurzame wereldwijde overeenkomst wordt waargenomen te correleren met de afschaffing van diverse overbruggingsbelastingen. Omgekeerd heeft de mate van mondiale afstemming invloed op het aantal landen dat unilaterale belastingen invoert.